این زمان نادان است
و نمیداند
شاخه ی سبز حیات
روی دیوار زمستان خواب است
این زمان نادان است
او چه میداند
پر پرواز کبوترهارا
چه کسی می چیند
و من اندیشیدم
که چرا ماه ز خورشید
گریزان شده است
که چرا عقربه ها می چرخند
اندکی صبر کن ای چرخ زمان
مادرم سخت مریض احوال است
قصد ماندن دارد
تو اگر بگذاری نوش دارو برسد
این زمان سخت گریزان وپریشان حال است
این زمان نادان است
و کسی نیست بپرسد از او
مگر این لحظه چه عیبی دارد 

شعر از سوزان یگانه

  من از پریشانی ها
 سخن نمیگویم
بزرگ بودن رود از پرنده یی ست که با نای سبز خونین می خواند
بزرگ بودن رود از نبودنست
به دریا نشستن است
و رازی نگفتن است
نه گفتن
من از پریشانی ها سخن چگونه بگویم ؟

شعر از زنده یاد محمود مشرف زاده(م.آزاد)

زنده یاد منوچهر آتشی

زنده یاد بیژن جلالی

رویا زرین

که طلب می کنم از مرگ هم آغوشی را

آقاجان مهربونم

هفت سال  از رفتنت می گذره. هزار ویک اتفاق  خوب وبد تو زندگیم افتاد. وقتایی که خوشحال بودم دلم می خواست بودی ومی دیدی وقتایی که غصه داشتم وچشمام پر از اشک بود دلم می خواست بودی و باهات درد دل می کردم.. من به دنیا اومدم و خدا بهم یه پدر بزرگ مهربون داد اما دیر به دنیا اومدم وتورو خیلی کم داشتم کاش بیشتر می موندی یا کاش من زودتر به دنیا اومده بودم تا بیشتر می داشتمت.تو همیشه وهمه جا تودلمی تو قشنگترین وبهترین ودست داشتنی ترین پدربزرگ دنیا بودی.همیشه دوستت دارم وبه یادتم حتی اگر نباشی ونبینمت.

شعر از آوا کوه بر

ای امید، ای اختر شب های من!
نغمه ات افسرد بر لبهای من.
شمع من آغاز خاموشی گرفت،
عشق من گرد فراموشی گرفت.
در نگاهم شعله های شوق مرد،
در درونم آتش پنهان فسرد.
غنچه ی شاداب من بی رنگ شد،
گوهر نایاب من چون سنگ شد.
روزگاری بود و روزم سر رسید؛
روزها بگذشت و شامم در رسید.
کس چه می داند شبم چون می رود،
از دو چشمم جویی از خون می رود.
دوستان! فریاد من فریاد نیست؛
غیر آهی از دل ناشاد نیست.
تا ز یاران بی وفایی دیده ام،
جسم و جان را در جدایی دیده ام.
آشنایان آشنایی شان کجاست؟
همدمان از هم جدایی شان چراست؟
عشق را وقف هوس ها ساختند،
گاه ِ سختی دوستی نشناختند.
ای امید، ای اختر شب های من!
نغمه ات افسرد بر لب های من.
ای امید، از نو شبم را روز کن؛
روز کن وان روز را پیروز کن!
راحتی ده این روان خسته را،
گرم کن این پیکر یخ بسته را.
همچو مهتاب از دل شامم درآ،
ورنه می میرم درین ظلمت سرا.
وه! که دیگر نغمه هایم زنده نیست؛
از من اینسان نغمه ها زیبنده نیست.
چون مُرکب رنگ زن بر خامه ام؛
اندک اندک جلوه کن در نامه ام.
باز در گوشم نواها ساز کن،
این چنین با من سخن آغاز کن:
کان دلت از دشنه های درد، ریش!
بی محابا می خوری از خون خویش.
گر دو تن پیمان خود بگسسته اند
دیگران پیمانه را نشکسته اند
گر دو تن آلوده دامان زیستند
دیگران آلوده دامان نیستند.
باوفا یاران فراوانند باز
همچو مَه پکیزه دامانند باز
مهربانان مهربانی می کنند
گاه ِ سختی سخت جانی می کنند.
ای امید، ای اختر شام دراز!
گر نسازم من، تو با دردم بساز.
ای امید، ای گلشنم را آفتاب؛
رخ متاب از من- خدا را- رخ متاب!
ای امید، ای جان من قربان تو،
بعد ازین دست من و دامان تو...

شعر از سیمین بانو بهبهانی

با حلقه ی اشکی در چشمانم

آرزوهای سرابی......

زنده یاد نادر نادرپور

شرح این آتش جانسوز نگفتن تا کی؟!

سوختم، سوختم، این راز نهفتن تا کی؟!

کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود

یک گرفتار از این جمله که هستند نبود

اول آن کس که خریدار شدش من بودم

باعث گرمی بازار شدش من بودم

این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد

کی سر برگ من بی‌سروسامان دارد؟!

بعد از این رای من این است و همین خواهد بود

من بر این هستم و البته چنین خواهدبود …

کاش آدما پیر نمی شدن مریض نمی شدن بد نمی شدن همه چی خوب ودرست باقی می موند..............

شعر از فریبا شش بلوکی

شعر از (ه-الف سایه)

افتادم

به جاده ای که دوست می داشتم

وجاده مرا برد

برد/برد/به جایی که دوست نمی داشتم

شعر از شهاب مقربین

بزن باران که دین را دام کردند
شکار خلق و صید خام کردند
بزن باران خدا بازیچه ای شد
که با آن کسب ننگ و نام کردند

زنده یاد فروغ فرخزاد

قاصدک ! هان ، چه خبر آوردی ؟
از کجا وز که خبر آوردی ؟
 خوش خبر باشی ، اما ،‌اما
گرد بام و در من
 بی ثمر می گردی
انتظار خبری نیست مرا
 نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باری
برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس
 برو آنجا که تو را منتظرند
 قاصدک
در دل من همه کورند و کرند
 دست بردار ازین در وطن خویش غریب
 قاصد تجربه های همه تلخ
 با دلم می گوید
 که دروغی تو ، دروغ
 که فریبی تو. ، فریب
 قاصدک 1 هان ، ولی ... آخر ... ای وای
 راستی ایا رفتی با باد ؟
با توام ، ای! کجا رفتی ؟ ای
راستی ایا جایی خبری هست هنوز ؟
مانده خاکستر گرمی ، جایی ؟
 در اجاقی طمع شعله نمی بندم خردک شرری هست هنوز ؟
 قاصدک
ابرهای همه عالم شب و روز
 در دلم می گریند

زنده یاد مهدی اخوان ثالث

افسانه امیری

یک چمدان دارم
 یک سفر دارم
 یک پاییز دارم
 یک شوخی دارم
 لباسهای من کهنه نیست
 ولی در چمدان بسته نمی شود
 یک تکه قالی دارم
آسمان نیست
 ابری است
 آبی است
فرهنگ لغت دارم
دوازده جلد است
مولف مرده است
 یک پرتقال دارم
برای تو
عینک دارم
 شیشه ندارد
 نه سفید نه سیاه
برای چهارفصل است
یک لیوان از باران دارم
 ناتمام است
 شکسته است
یک جفت جوراب آبی دارم
دریا را دوست دارم
 کار نمی کند
سه دقیقه مانده به چهار را
نشان می دهد
اگر آینه را بشکند
 اگر گل نیلوفر دهد
اگر میوه دهد
 اگر حرمت مادرم را
 با چادر سیاه بداند
 اگر شمعدانی در آینه
 کوچک تر شود
 من کوچک می شدم

شعر از احمد رضا احمدی

شعر از محمدعلی بهمنی

اتوبوس رسید
و تنهایی ام را به تنهایی برد :
به سکوت های مافوق صوت برخوردم
و مذاکرات مفصلی برگذار کردم با خودم
به قشنگ ترین لحظه های مسیر دست زدم
و یک ترانه ی دیگر شنیدم
من به تصویر زمین رسیدم
و دوباره تنهایی .
شعر از هومن ربیعی

روشنایی راه
از حضور ماه نبود
چه قدر راه های تاریک از من گذشت
چه قدر خیال حضور ماه پرپر شد
 و آسمان به کوچه های فراموشی رفت
 ولی من نمی دانستم
روشنایی راه
از عبور کودکانی بود
 که از خواب سیب های شبانه می آمدند
و نمی دانستم آسمان
 در کجای این جاده تمام می شود
 و راه های گم شده ، در کجای شبانه مرده اند
راههایی که شهرهای هزار ساله را به خاطر می آورند
 تو در اینجای رفتن چه می کنی ؟
خیال می کنم و در نمی دانم آمدن می گریم
 به گوشه ها پناه می برم و راه آمده را می نویسم
می نویسم
 گندم رطوبت خاک بود
که ما به خاطرش از کوه
به زیر آمدیم
و ساعت های مچی
راه را به بیراهه ها بردند
می نویسم امروز
نشانه ها را از بغض کهنه ای بر می گردند
تا راههای بی عبور کودکی صدایم کنند
 می دانی
 می خواهم آن تنهاترین مسافر راههای بی ته دریا باشم
می خواهم آن کودک ترین عبور
از خواب سیب های شبانه برگردم
و حالا که بر می گردم
در راه کودکانی فقط نگاه می کنند
و در دستهایشان ، خداحافظی غریبی تکان می خورد
انگار آمدنم تمام می شود
دیگر هیچ راهی صدایم نمی زند
که سر زردی جنگل ها و آفتاب
پشت پلک هایم راه می روند
و دره هایی که جاده را تکرار نمی کنند
 انگار من دیگر به راه آمده بر نمی گردم
که دهکده های در راه
چراغهایشان را از یاد برده اند
می خواهم از همین جای نمی دانم آخرین تماشا و
آخرین حرف گم شده باشم
روشنایی راه
از حضور ماه نبود
کودکی سی ساله انگار می گذشت

شعر از هیوا مسیح

زنده یاد قیصر امین پور

شعر از زنده یاد قیصر امین پور

شعر از فریبا شش بلوکی

شعر از رویا زرین

جمعه بیست وسوم مرداد ۱۳۸۸

با هر چه روزگار به من داد
 با هر چه روزگار گرفت از من
 مثل شبی دراز
 در شط پاک زمزمه خویش می روم
 با من ستاره ها
نجواگران زمزمه ای عاشقانه اند
 و مثل ماهیان طلایی شهاب ها
در برکه های ساکت چشمم
سرگرم پرفشانی تا هر کرانه اند
همراه با تپیدن قلبم پرنده ها
 از بوته های شب زده پرواز می کنند
گل اسب های وحشی گندمزار
از مرگ عارفانه یک هدهد غریب
با آه دردناکی لب باز می کنند
با هر چه روزگار به من داد هیچ و هیچ
با هر چه روزگار گرفت از من
با کوله بار یک شب بی یاد و خاطره
 با کوله بار یک شب پر سنگ اختران
تنها میان جاده نمناک می روم
مثل شبی دراز
 مثل شبی که گمشده در او چراغ صبح
تا ساحل اذان خروسان
تا بوی میش ها
تا سنگلاخ مشرق بی باک می روم

شعر از زنده یاد منوچهر آتشی

علی اکبر ثابتیان

زنده یاد قیصر امین پور

پروانه فتاحی

ناهید عباسی

همین.............

رویا زرین

به گردابی چو می‌افتادم از غم
به تدبیرش امید ساحلی بود

دلی همدرد و یاری مصلحت بین
که استظهار هر اهل دلی بود

ز من ضایع شد اندر کوی جانان
چه دامنگیر یا رب منزلی بود

هنر بی‌عیب حرمان نیست لیکن
ز من محرومتر کی سایلی بود

بر این جان پریشان رحمت آرید
که وقتی کاردانی کاملی بود

مرا تا عشق تعلیم سخن کرد
حدیثم نکته هر محفلی بود

مگو دیگر که حافظ نکته‌دان است
که ما دیدیم و محکم جاهلی بود

خواجه حافظ شیرازی

من نرفتم چون منتظر یه تلفن بودم تلفنی که برام حقایقی را روشن کرد هرچند ناراحت کننده اما مفید.به نینا زنگ زدم وباهاش دردل کردم.دندان درد هم امانم رو برده بود.

کلافه ی کلافه ام. دیشب اول خواب دیدم آقاجانم که ۷سال پیش فوت کرده بود دوباره فوت کرده. بعدش خواب دیدم عمه ی بزرگم فوت کرد. بعدش خواب دیدم خودم از یک ساختمان بلند پرت شدم ومردم.شاید به خاطر این آشفتگیها با مینا ودریا نتونستم برم خرید.ساعت ۲ به مهسا زنگ زدم گفتم مهسا من این خوابهارو دیدم اونم گفتم واای مهرو منم پریشب خواب دیدم آقاجان مرده اینقدر گریه کردم که نگو.من بهش گفتم مهسا من خواب مرگ خودم وعمه ی بزرگمان را هم دیدم.گفت خوب امروز برو بهش یه سر بزن. گفتم باشه. بی تاب بودم به خانه یمان زنگ زدم کسی جواب نداد. زنگ زدم موبایل بابام گفت ما باغ هستیم گفتم بابا یه سر برو سر مزار آقاجان من دیشب خواب بد دیدم بابام هم گفت منم دیشب خوابهای بدی دیدم.

من آشفته ام من پریشانم من هیچ نمی فهمم.من یک آدم شکست خورده هستم که هربار که میام بلند شم بدجور می افتم زمین.

دلم می خواد هرروز با استاد فریدون صدیقی کلاس داشته باشم سر کلاس آنقدر به آدم انرژی خوب می دهد که تمامی مشکلاتم را فراموش می کنم.

من خودم رو گم کردم خیلی وقته........من هیچ کجا آرام وقرار ندارم...... من تنهام هرچند دور وبرم شلوغ باشد.

شعر از ناهید عباسی

شعر از محمد نوری

رویا زرین

کدام ستاره
 گواه آغاز تو بود
که جراحت بال پرستو
 در اعتماد دستهایت
التیام می یافت
و درخت
ترس تبر را
 از یاد می برد
چه خوب بودی ای نازنین
 وقتی کنار دلتنگی ام می نشستی
چونان کبوتری
 بر شاخه های خالی پاییز
و تمام نیاز مرا به عشق
با صلابتی شاعرانه
عاشقانه
 آواز می دادی
آه
چه خوب بودی (وهستی)ای نازنین

شعر از ناهید عباسی

شعر از اشرف حسینی

احمد شاملو