شعر از فریبا شش بلوکی

شعر از (ه-الف سایه)

افتادم

به جاده ای که دوست می داشتم

وجاده مرا برد

برد/برد/به جایی که دوست نمی داشتم

شعر از شهاب مقربین

بزن باران که دین را دام کردند
شکار خلق و صید خام کردند
بزن باران خدا بازیچه ای شد
که با آن کسب ننگ و نام کردند

زنده یاد فروغ فرخزاد

قاصدک ! هان ، چه خبر آوردی ؟
از کجا وز که خبر آوردی ؟
 خوش خبر باشی ، اما ،‌اما
گرد بام و در من
 بی ثمر می گردی
انتظار خبری نیست مرا
 نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باری
برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس
 برو آنجا که تو را منتظرند
 قاصدک
در دل من همه کورند و کرند
 دست بردار ازین در وطن خویش غریب
 قاصد تجربه های همه تلخ
 با دلم می گوید
 که دروغی تو ، دروغ
 که فریبی تو. ، فریب
 قاصدک 1 هان ، ولی ... آخر ... ای وای
 راستی ایا رفتی با باد ؟
با توام ، ای! کجا رفتی ؟ ای
راستی ایا جایی خبری هست هنوز ؟
مانده خاکستر گرمی ، جایی ؟
 در اجاقی طمع شعله نمی بندم خردک شرری هست هنوز ؟
 قاصدک
ابرهای همه عالم شب و روز
 در دلم می گریند

زنده یاد مهدی اخوان ثالث

افسانه امیری

یک چمدان دارم
 یک سفر دارم
 یک پاییز دارم
 یک شوخی دارم
 لباسهای من کهنه نیست
 ولی در چمدان بسته نمی شود
 یک تکه قالی دارم
آسمان نیست
 ابری است
 آبی است
فرهنگ لغت دارم
دوازده جلد است
مولف مرده است
 یک پرتقال دارم
برای تو
عینک دارم
 شیشه ندارد
 نه سفید نه سیاه
برای چهارفصل است
یک لیوان از باران دارم
 ناتمام است
 شکسته است
یک جفت جوراب آبی دارم
دریا را دوست دارم
 کار نمی کند
سه دقیقه مانده به چهار را
نشان می دهد
اگر آینه را بشکند
 اگر گل نیلوفر دهد
اگر میوه دهد
 اگر حرمت مادرم را
 با چادر سیاه بداند
 اگر شمعدانی در آینه
 کوچک تر شود
 من کوچک می شدم

شعر از احمد رضا احمدی

شعر از محمدعلی بهمنی

اتوبوس رسید
و تنهایی ام را به تنهایی برد :
به سکوت های مافوق صوت برخوردم
و مذاکرات مفصلی برگذار کردم با خودم
به قشنگ ترین لحظه های مسیر دست زدم
و یک ترانه ی دیگر شنیدم
من به تصویر زمین رسیدم
و دوباره تنهایی .
شعر از هومن ربیعی

روشنایی راه
از حضور ماه نبود
چه قدر راه های تاریک از من گذشت
چه قدر خیال حضور ماه پرپر شد
 و آسمان به کوچه های فراموشی رفت
 ولی من نمی دانستم
روشنایی راه
از عبور کودکانی بود
 که از خواب سیب های شبانه می آمدند
و نمی دانستم آسمان
 در کجای این جاده تمام می شود
 و راه های گم شده ، در کجای شبانه مرده اند
راههایی که شهرهای هزار ساله را به خاطر می آورند
 تو در اینجای رفتن چه می کنی ؟
خیال می کنم و در نمی دانم آمدن می گریم
 به گوشه ها پناه می برم و راه آمده را می نویسم
می نویسم
 گندم رطوبت خاک بود
که ما به خاطرش از کوه
به زیر آمدیم
و ساعت های مچی
راه را به بیراهه ها بردند
می نویسم امروز
نشانه ها را از بغض کهنه ای بر می گردند
تا راههای بی عبور کودکی صدایم کنند
 می دانی
 می خواهم آن تنهاترین مسافر راههای بی ته دریا باشم
می خواهم آن کودک ترین عبور
از خواب سیب های شبانه برگردم
و حالا که بر می گردم
در راه کودکانی فقط نگاه می کنند
و در دستهایشان ، خداحافظی غریبی تکان می خورد
انگار آمدنم تمام می شود
دیگر هیچ راهی صدایم نمی زند
که سر زردی جنگل ها و آفتاب
پشت پلک هایم راه می روند
و دره هایی که جاده را تکرار نمی کنند
 انگار من دیگر به راه آمده بر نمی گردم
که دهکده های در راه
چراغهایشان را از یاد برده اند
می خواهم از همین جای نمی دانم آخرین تماشا و
آخرین حرف گم شده باشم
روشنایی راه
از حضور ماه نبود
کودکی سی ساله انگار می گذشت

شعر از هیوا مسیح

زنده یاد قیصر امین پور

شعر از زنده یاد قیصر امین پور

شعر از فریبا شش بلوکی

شعر از رویا زرین

جمعه بیست وسوم مرداد ۱۳۸۸

با هر چه روزگار به من داد
 با هر چه روزگار گرفت از من
 مثل شبی دراز
 در شط پاک زمزمه خویش می روم
 با من ستاره ها
نجواگران زمزمه ای عاشقانه اند
 و مثل ماهیان طلایی شهاب ها
در برکه های ساکت چشمم
سرگرم پرفشانی تا هر کرانه اند
همراه با تپیدن قلبم پرنده ها
 از بوته های شب زده پرواز می کنند
گل اسب های وحشی گندمزار
از مرگ عارفانه یک هدهد غریب
با آه دردناکی لب باز می کنند
با هر چه روزگار به من داد هیچ و هیچ
با هر چه روزگار گرفت از من
با کوله بار یک شب بی یاد و خاطره
 با کوله بار یک شب پر سنگ اختران
تنها میان جاده نمناک می روم
مثل شبی دراز
 مثل شبی که گمشده در او چراغ صبح
تا ساحل اذان خروسان
تا بوی میش ها
تا سنگلاخ مشرق بی باک می روم

شعر از زنده یاد منوچهر آتشی

علی اکبر ثابتیان

زنده یاد قیصر امین پور

پروانه فتاحی

ناهید عباسی

همین.............

رویا زرین

به گردابی چو می‌افتادم از غم
به تدبیرش امید ساحلی بود

دلی همدرد و یاری مصلحت بین
که استظهار هر اهل دلی بود

ز من ضایع شد اندر کوی جانان
چه دامنگیر یا رب منزلی بود

هنر بی‌عیب حرمان نیست لیکن
ز من محرومتر کی سایلی بود

بر این جان پریشان رحمت آرید
که وقتی کاردانی کاملی بود

مرا تا عشق تعلیم سخن کرد
حدیثم نکته هر محفلی بود

مگو دیگر که حافظ نکته‌دان است
که ما دیدیم و محکم جاهلی بود

خواجه حافظ شیرازی

من نرفتم چون منتظر یه تلفن بودم تلفنی که برام حقایقی را روشن کرد هرچند ناراحت کننده اما مفید.به نینا زنگ زدم وباهاش دردل کردم.دندان درد هم امانم رو برده بود.

کلافه ی کلافه ام. دیشب اول خواب دیدم آقاجانم که ۷سال پیش فوت کرده بود دوباره فوت کرده. بعدش خواب دیدم عمه ی بزرگم فوت کرد. بعدش خواب دیدم خودم از یک ساختمان بلند پرت شدم ومردم.شاید به خاطر این آشفتگیها با مینا ودریا نتونستم برم خرید.ساعت ۲ به مهسا زنگ زدم گفتم مهسا من این خوابهارو دیدم اونم گفتم واای مهرو منم پریشب خواب دیدم آقاجان مرده اینقدر گریه کردم که نگو.من بهش گفتم مهسا من خواب مرگ خودم وعمه ی بزرگمان را هم دیدم.گفت خوب امروز برو بهش یه سر بزن. گفتم باشه. بی تاب بودم به خانه یمان زنگ زدم کسی جواب نداد. زنگ زدم موبایل بابام گفت ما باغ هستیم گفتم بابا یه سر برو سر مزار آقاجان من دیشب خواب بد دیدم بابام هم گفت منم دیشب خوابهای بدی دیدم.

من آشفته ام من پریشانم من هیچ نمی فهمم.من یک آدم شکست خورده هستم که هربار که میام بلند شم بدجور می افتم زمین.

دلم می خواد هرروز با استاد فریدون صدیقی کلاس داشته باشم سر کلاس آنقدر به آدم انرژی خوب می دهد که تمامی مشکلاتم را فراموش می کنم.

من خودم رو گم کردم خیلی وقته........من هیچ کجا آرام وقرار ندارم...... من تنهام هرچند دور وبرم شلوغ باشد.

شعر از ناهید عباسی

شعر از محمد نوری

رویا زرین

کدام ستاره
 گواه آغاز تو بود
که جراحت بال پرستو
 در اعتماد دستهایت
التیام می یافت
و درخت
ترس تبر را
 از یاد می برد
چه خوب بودی ای نازنین
 وقتی کنار دلتنگی ام می نشستی
چونان کبوتری
 بر شاخه های خالی پاییز
و تمام نیاز مرا به عشق
با صلابتی شاعرانه
عاشقانه
 آواز می دادی
آه
چه خوب بودی (وهستی)ای نازنین

شعر از ناهید عباسی

شعر از اشرف حسینی

احمد شاملو

جای آن دارد که چندی هم ره صحرا بگیرم
سنگ خارا را گواه این دل شیدا بگیرم

مو به مو دارم سخن ها
نکته ها از انجمن ها
بشنو ای سنگ بیابان
بشنوید ای باد و باران
با شما همرازم اکنون
با شما دمسازم اکنون

دلم می خواد برم بیرون اما سردرد امانم رو گرفته این دیگه چه دردی بود گرفتم.؟داشتم فکر می کردم در این دوسال گذشته خیلی بهم سخت گذشت.هیچ کس ندونه خدا خوب می دونه.خدایا کمکم کن بذار بهتر بشم بذار کمتر فکر کنم بذارآرامشم رو دوباره بدست بیارم.سردرگمم ،گیجم تمرکز انجام هیچ کاری رو ندارم.خواستم کمتر فکر کنم اما سر درد اومد سراغم.فردا دوازدهم بهمن ماهه آغاز دهه ی فجر. دوران دبستان که بودم  با چندتا از دوستام به دهه ی فجر می گفتیم دهه ی زجر. شاید اون موقع درک کاملی از حرفی که می زدیم نداشتیم اما امروز می فهمم چرا باید به دهه ی فجر بگیم دهه ی زجر....

دیروز آخرین امتحانمو دادم اتفاقن خیلی هم خوب  شد. دوست مهربونم که سوغاتیامو برام با پیک فرستاده بود باهام قهر کرده. دیگه هم جوابمو نداد دلم براش تنگ می شه. اما چی کار کنم دیگه نمی خواد باهام حرف بزنه.

شیما واویس هم دیروز کادوهامو دادن .منم کادوهاشونو دادم منم برای اون دوتا کله بودا را خریدم که هر۳تامون ازش داشته باشیم نمی دونم چرا این حال من رو به خوبی نمی ره هرکاری می کنم بهتر نمی شه. خدایا خودت کمکم کن.

امروز یه شعر از شادروان رهی معیری می نویسم:

پاس ادب به حد کفایت نگاه دار
خواهی اگر ز بی ادبان یابی ایمنی
 با کم ز خویش هر که نشیند به دوستی
با عز و حرمت خود خیزد به دشمنی
در خون نشست غنچه که شد همنشین خار
گردن فراخت سرو ز بر چیده دامنی
افتاده باش لیک نه چندان که همچو خاک
پامال هر نه بهره شوی از فروتنی

رویا زرین

ساعت ۴ رسیدم خونه  از ۵ تا ۷:۴۵ خوابیدم. الان باید برم نون بخرم یه چیزی درست کنم بخورم از گرسنگی نمیرم یه وقت. بمیرمم  از نظر خودم ایرادی نداره.اما خب باید موند ودید کی اجل میاد سراغم. دیگه دلم نگرفته خیلی بی تفاوتم به همه چی.

خوشا به حال کلاغان قیل و قال پرست

چگونه شرح دهم لحظه لحظه ی خود  را

برای  این همه نا باور خیال پرست

به شب نشینی خرچنگ های مردابی

چگونه رقص کند ماهی زلال پرست

رسیده ها چه غریب و نچیده بیا فتند

به پای هرزه علف های باغ کال پرست

رسیده ام به کمالی که جز اناالحق نیست

کمال دار  باد  برای من کمال پرست

هنوزم زنده ام و زنده بودنم خاریست

به تنگ چشمی نا مردم زوال پرست

چکامه از محمد علی بهمنی

دیشب رفتم نشر چشمه یه تابلو کو چک خریدم ودو سه تا کتاب در باره ی جنگ.شاید پایان نامه ام در این زمینه باشه . هنوز  تصمیم قطعی نگرفتم.   آقای اسداله امرایی   نازنین  رو اونجادیدم  که از وضع نشر وانتشار کتاب وبهانه گیری های وزارت ارشاد گله مند بود.تو این مملکت    در باره ی هر چیزی حرف بزنیم به کاستی های موجود در اون زمینه پی خواهیم برد.دلم می خواد از همه چی  و همه  کس  بی  خبر باشم.دلم می خواد یه خواب طولانی برم و زمانی که از خواب بیدار می شم همه چی رو فراموش کرده باشم......

از اون گوشه دنیا به این گوشه رسیدم
نگین دنیا قشنگه قشنگی شو ندیدم
هنوز غم تو وجودم عذاب سینه سوزه
نگین گریه رو بس کن
نگین دنیا دو روزه
نگین دنیا دو روزه
نگین دنیا دو روزه

چهاردهم دی ۱۳۸۷

تا به امروز بردباری پیش گرفته بودم اما دیگر به آنانی که دور و برم بودند فرصت سه باره نمی دهم گویی انگار دوستی وهمنشینی و.... بین ماها نبوده آنها را به خیر ومرا به سلامت . امیدوارم بتوانند تمرین به راستی کنند که مادر همه ی بدی ها دورغ ودورویی است.

شب به گلستان تنها منتظرت بودم
باده نا کامی در هجر تو پیمودم
منتظرت بودم منتظرت بودم
آن شب جان فرسا من بی تو نیاسودم
وه که شدم پیر از غم آن شب و فرسودم
منتظرت بودم منتظرت بودم