ساعتی پیش شصت وچهارمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل با سخنرانی آقای بان کی مون آغاز شد. آقای اوباما برای نخستین بار در مجمع عمومی سازمان ملل در نقش رییس جمهور آمریکا سخنرانی کرد. در عین اینکه آقای اوباما تاکید کرد آمریکا رهبر بلامنازع جهانیان نیست اما به مشکلات اساسی دنیای امروز پرداخت که همه ی کشورها باید نسبت به آن حساس باشند وگفت هسته ای شدن کشورها به ضرر جهانیان است ومساله ی محیط زیست یکی از اصلی ترین دغدغه های جوامع بشری باید باشد وهمانظور که استبداد یک کشور بر کشورهای دیگر درست نیست استبداد حکومتی بر مردمانش هم قابل قبول نیست.در حرفهای آقای اوباما در زمینه ی منع گسترش سلاح های اتمی کاملن هویدا بود که منظورش ایران وکره ی شمالی است. او اشاره کرد که باید دنیا دنیایی آسوده تر گردد. در مورد زدودن فقر وظلم جهانی گفت ودر کل نطق ایشان بسیار متوازن وبجا بود.از صلح بین اسراییل وفلسطین گفت و به کشورهایی که به حمایت یکجانبه از فلسطین می پردازند گفت شما با این کارتان وضعیت صلح را به خطر می اندازید.
وقتی نخستین سخنرانی آقای اوباما در مجمع عمومی را دیدم وشنیدم یاد نخستین سخنرانی آقای احمدی نژاد افتادم در سال۱۳۸۴ ،که چه حرفهای مزخرف وبیهوده ای می زد وهاله ی نور می دید وهولوکاست را نفی می کرد ودم از داعیه دار بودن عدالت جهانی می زد. ومتاسف گشتم که امسال که سال ۱۳۸۸ هست بازهم او به عنوان نماینده ی ایران به نیویورک رفته است
.در حاشیه ی این نشست مجمع عمومی جمعیت بیشماری از جوانان ایرانی که بسیاری از آنان حتی در ایران زاده نشده اند برای حمایت از جنبش سبز مردمی ایران مقابل سازمان ملل جمع شده اند تا به جهانیان ثابت کنند محمود احمدی نژاد وتیم همراهش مانند غلامحسین الهام وفاطمه رجبی و... جمعی کودتاچی بیش نیستند وبصورت غیر مشروع در مسند نهاد ریاست جمهوری ایران قرار گرفته اند.
پی نوشت: تصویر بالا عکس یک مادر آمریکایی است که با در دست داشتن یک پلاکارد به رییس جمهور غیر مردمی ایران اینگونه خوش آمد گویی می کند: شما ممکن است کلامتان خدایی باشد اما چشمانتان شیطانیست.
+
نوشته شده در
Wed 23 Sep 2009ساعت
7:37 PM توسط مهرو ملالی
|
در مراسمی که با رژه نیروهای مسلح همراه بود، به مناسبت هشت ثور (اردیبهشت)، سالگرد ورود مجاهدین افغانستان به کابل حامد کرزای رییس جهور افغانستان مورد قصد جان قرار گرفت.مراسم جشن و رژه نیروهای مسلح افغانستان به مناسبت سالگرد پیروزی مجاهدین، به طور مستقیم از تلویزیون کابل پخش می شد، اما با وقوع این حمله، پخش مراسم از این تلویزیون قطع شد. به گفته برخی خبرنگاران محلی، آقای کرزای در هنگام برخورد راکتها، اندکی مکث کرد و از مردم خواست تا آرام باشند و سر جای خود بنشینند.حامد کرزای رئیس جمهور افغانستان، پیش از این از دو سوء قصد دیگر در ولایتهای قندهار و پکتیا جان سالم برده است.
لطف الله مشعل، سخنگوی وزارت کشور افغانستان از بازداشت سه نفر از افراد مشکوک به وابستگی به طالبان خبر داده که به عامليت سوءقصد اخير به جان حامد کرزی، رئيس دولت انتقالی اين کشور اعتراف کرده اند.
+
نوشته شده در
Sun 27 Apr 2008ساعت
11:45 AM توسط مهرو ملالی
|
ترور یا قتل سیاسی، نوعی قتل یا آدم کشی است که عمدتا با اهداف سیاسی یا عقیدتی انجام می گیرد. فرد کشته شده دارای مقام یا شهرت یا علایق سیاسی است و یا به دلیل اهانت به یک مرام عقیدتی مانند یک مذهب مورد سو قصد قرار می گیرد
تروریسم که در فارسی از آن با عنوان هراسافکنی و وحشتافکنی نام برده شده است، به هرگونه عملکرد یا تهدید برای ترساندن و یا آسیب رساندن به شهروندان، حکومت و یا گروهها و شخصیت های سیاسی گفته می شود
ترور در زبان فرانسه، به معنای هراس و هراس افکنی است؛ و در سیاست به کارهای خشونت آمیز و غیر قانونی حکومتها برای سرکوبی مخالفان خود و ترساندن آنها ترور میگویند و نیز کردار گروههای مبارزی که برای رسیدن به هدفهای سیاسی خود دست به کارهای خشونت آمیز و هراس انگیز میزنند، تروریزم نامیده میشود. حملاتی مانند اقدام تروریستها در منهدم کردن برجهای دوقلوی سازمان تجارت جهانی در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ عملیاتی تروریستی به شمار میرود.
ترورگری روش حکومتهایی است که با بازداشت و شکنجه و اعدام و انواع آزارهای غیرقانونی، از راه پلیس سیاسی مخفی، مخالفان را سرکوب میکنند و میهراسانند، و یا روش دستههای راست یا چپی است که برای افکندن یا هراساندن دولت به آدمکشی و آدم دزدی و خرابکاری دست میزنند. از برخی جهات ترور به معنای کشتار سیاسی نیز به کار میرود و کسانی را که به کشتار سیاسی دست بزنند ترورگر (تروریست) میخوانند. در دنیای پیشرفته قرن بیست و یکم به دلیل تأثیراتی که نا آرامی بر روی اقتصاد جهانی دارد، برخی از ترور جهت ایجاد نا هنجاری در کشوری خاص و در نتیجه آن رکود اقتصادی در یک یا چند کشور استفاده مینمایند
ترور بینظیر بوتو
فیلم ترور بی نظیر بوتو
بینظیر بوتو نخست وزیر سابق پاکستان و رهبر حزب اپوزیسیون مردم پاکستان در ۲۷ دسامبر ۲۰۰۷ و در شهر راولپندی به وسیله یک مرد تیرانداز و در یک عملیات انتحاری، ترور و کشته شد. با پایان یافتن سخنرانی بی نظیر در محل همایش، وی همراه با اطرافیان و محافظان خود سوار بر خودرویی قصد ترک کردن باغ ملی لیاقت محل برگزاری همایش را داشت. یک بمب گذار انتحاری، ابتدا چندین گلوله به سمت ماشین حامل بوتو شلیک کرد که گلولهها به گردن و سینه وی برخورد کردند. سپس فرد مذکور بلافاصله بمبی را منفجر کرد که موجب کشته شدن آنی خود و تعداد دیگری از حاضران شد . مطابق گزارشها حداقل ۲۱ یا ۲۲ نفر دیگر به جز خانم بوتو در این انفجار جان باختند.
او فوری به بیمارستان دولتی راولپندی منتقل شد اما در فاصله کوتاهی درگذشت. مطابق اعلام رسمی، وی در ساعت ۱۸:۱۶ به وقت محلی (۱۳:۱۶ GMT) در بر اثر شدت جراحات وارده درگذشت ،علت اصلی مرگ خانم بوتو گلولههایی که قبل از انفجار بمب به گردن و قفسه سینه وی اصابت کرده بود، اعلام شد اما مقامات بیمارستان بعد اعلام کردند مرگ در اثر برخورد جسم سخت با سر وی روی داده است گفته شد که سر بی نظیر بوتو به سانروف ماشین حامل وی برخورد کردهاست
در پی ترور وی دولت پاکستان طالبان و القاعده را مسئول این عملیات دانست]و اعلام شد فردی به نام کرامت الله بلال از اعضای القاعده این ترور را انجام داده است اما در پی آن القاعده اعلام کرد در ترور بوتو نقشی نداشته است. مولوی عمر سخنگوی القاعده در این رابطه گفت: قبایل بومی سنت خود را دارند. ما
به زنان حمله نمیکنیم
او در ایالت سند پاکستان در روستای گرهی خدابخش کنار محل دفن پدر و دو برادر خود به خاک سپرده شد.در زمان دفن وی هزارن تن از طرفدارن وی فریاد میزدند"بی نظیر زنده است"
در پی ترور وی کشور پاکستان دستخوش نا آرامی های زیادی شد.و دست کم ۳۸ نفر در این درگیری ها کشته شدند در پی ترور فشارهای فراوانی به دولت پاکستان برای به تاخیر انتخابات آمد.نواز شریف از رهبران مخالف دولت در پی ترور وی اعلام کرد اگر انتخابات به تاخیر نیفتد حزب وی انتخابات را تحریم خواهد کرد.
در پی فشار نسبت به نحوه ترور دولت پاکستان اعلام کرد که امادهایم جسد بوتو را نبش قبر کنیم
.
+
نوشته شده در
Mon 31 Dec 2007ساعت
11:36 PM توسط مهرو ملالی
|
دبیر کل سازمان ملل متحد
به اطلاعتان می رسانیم که بیش از چهارده ماه است سه دانشجوی دانشگاه صنعتی امیر کبیر ایران به نامهای مجید توکلی، احسان منصوری و احمد قصابان زیر شدید ترین شکنجه های روحی و جسمی می باشند تا اعتراف به جرمی نکرده بکنند که در نشریه ای به رهبر ایران و رئیس جمهور ایران اهانت کرده اند .
این سه دانشجو هم اکنون به نود ماه حبس در زندانهای امنیتی ایران محکوم شده اند . یاران و همکلاسی های ما در دانشگاه امیر کبیر و دیگر دانشگاههای ایران زیر شدید ترین حملات نیروهای امنیتی و انتظامی ایران می باشند و در این روزها لحظه ای نیست که خبر سرکوب و بازداشت و دستگیری دانشجویان را نشنویم ، در روزهای گذشته دانش آموخته رشته پزشکی خانم زهرا بنی عامری در همدان به طرز مرموزی در بازداشتگاهی خودسرانه جان باخته است ، هشت ماه پیش نیز توحید غفارزاده دانشجوی دانشگاه آزاد در شهر سبزوار با ضربات چاقوی یک هوادار نظامی حکومت ایران (بسیجی ) در مقابل دانشگاه کشته شد . تمامی اینها در حالی است که آقای محمود احمدی نژاد رئیس جمهور ایران در سخنرانی خود ایران را آزاد ترین و امن ترین کشور دنیا می داند و با استفاده از فرصت حضور در اجلاس عمومی سازمان ملل متحد به دانشگاه کلمبیا می رود و خود را یک استاد می خواند و دانشگاه را خانه خود می داند .
آقای بان کی مون
باید به اطلاعتان برسانیم که این خانه یعنی دانشگاه با ریاست جمهوری ایشان در حال نابودی است از زمان ریاست ایشان نظامیان بی شماری با عناوین مختلف رئیس و یا استاد دانشگاه به دانشگاه آمده اند تا سرکوب را ادامه دهند ، نهادهای امنیتی و نظارتی نیزدر دانشگاه ها مجهز تر و فعال تر شده اند و دیگر حریم و شانی برای دانشگاه باقی نمانده است .
ما از شما می خواهیم که با توجه به نظر سازمانهای بی شمار حقوق بشری و همچنین بیانیه اخیر اتحادیه اروپا مبنی بر آزادی بی قید و شرط این دانشجویان که هیچ اتهامی البته در یک دادگاه بی طرف متوجه شان نخواهد بود ازنمایندگان کشور ایران در آن سازمان ، شما نیز آزادی دانشجویان را در خواست نمائید . با تشکر از توجه ای که نسبت به دموکراسی و حقوق بشر مبذول می دارید .
مرتضی کامرانیان – دانشجوی دانشگاه صنعتی شریف
کاظم نیستانی – دانشجوی دانشگاه تهران
محمد رضا باباوند – دانشجوی دانشگاه صنعتی امیرکبیر
مهستی چیره – دانشجوی دانشگاه شهید باهنر کرمان
امیرعباس یعقوبی – دانشجوی دانشگاه علامه طباطبایی
رمضان فارسی - دانشجوی دانشگاه تهران
فریبا لامع – دانشجوی دانشگاه سهند
صمد بنیادی – دانشجوی دانشگاه بابلسر
تارا غلامی – دانشجوی دانشگاه شهید صدوقی یزد
غلامرضا صادقی – دانشجوی دکترا ، دانشگاه علوم پزشکی ایران
شهاب سلامتیان – دانشجوی دانشگاه کیش
شاهد شاملو – دانشجوی دانشگاه علم و صنعت تهران
محسن میرهاشمی – دانشجوی دکترا ، دانشگاه تهران
جواد کاظمی – دانشجوی دانشگاه خواجه نصیر الدین طوسی
هدا ضرابی – دانشجوی دانشگاه علم و صنعت تهران
بهادر صالحی – دانشجوی دانشگاه خلیج فارس
بابک افشاری – دانشجوی دکترا، دانشگاه علوم پزشکی ایران
آرش آزاد – دانشجوی دانشگاه مشهد
مهشاد بنی اعتماد – دانشجوی دکترا، دانشگاه تربیت مدرس تهران
نازنین مشیری – دانشجوی دکترا، دانشگاه تربیت مدرس تهران
مژگان برزگر – دانشجوی دانشگاه شهید بهشتی تهران
مسیحا ملک محمدی – دانشجوی دانشگاه تهران
علیرضا قادری – دانشجوی دانشگاه آزاد تهران
غلامعباس وردی نژاد – دانشجوی دکترا دانشگاه شیراز
تیمور شاه قلی – دانشجوی دانشگاه صنعتی سهند تبریز
مسلم ابراهیم زاده – دانشجوی دانشگاه شهید بهشتی
نازنین محمدی نسب – دانشجوی دانشگاه یزد
نغمه فلاحت پیشه – دانشجوی دانشگاه کرمان
صمد ابراهیم نژاد – دانشجوی دانشگاه صنعتی امیرکبیر
فریبا ظرفچی – دانشجوی دانشگاه آزاد تهران شمال
شیلر ممدانی – دانشجوی دانشگاه مهاباد
گلمراد بینیانی – دانشجوی دانشگاه بوشهر
زیبا تیموری – دانشجوی دانشگاه جامع
محمد حسین اسلامی – دانشجوی دانشگاه صنعتی علم و صنعت
نیما حسینی راد – دانشجوی دانشگاه علامه طباطبایی
چیستا جهانگیری – دانشجوی دکترا، دانشگاه پلی تکنیک تهران
خدیجه مظاهری- دانشجوی دانشگاه آزاد اسلامی (تهران مرکز)
امیرعباس لواسانی – دانشجوی دانشگاه علوم پزشگی شهید بهشتی
یلدا خدایاری – دانشجوی دکترا، دانشگاه تربیت مدرس تهران
مهرو ملالی - دانشجوی دانشگاه آزاد تهران مرکزی
مسعود مجیری - دانشجوی دکترا، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان
احمدرضا نامدار - دانشجوی دانشگاه تهران
ناهید عبدالهی راد – دانشجوی دانشگاه علم و صنعت تهران
غلامرضا متین پارسا – دانشجوی دانشگاه علوم اجتماعی مسکو
سامان دادمان – دانشجوی دانشگاه یو سی ال آمریکا
مهدی وزیری – دانشجوی دانشگاه بیولوژی آلمان
طاهره خرم – دانشجوی دکترا ، دانشگاه هومبولد برلین
محمد میرزابیگی – دانشجوی دانشگاه پونه هند
بهار خاتمی – دانشجوی دکترا ، دانشگاه پزشکی رم
احمدرضا موتمن- دانشجوی دانشگاه لاوال کانادا
میثم ابراهیمی – دانشجوی دانشگاه بگاملوس اوکراین
هاله بهرامی – دانشجوی دانشگاه نیویورک
امیرحسین نادران – دانشجوی دانشگاه بنگلور هندوستان
بهرام گودرزی – دانشجوی دانشگاه قاضی ترکیه
محسن میرباقری – دانشجوی دانشگاه تکنیکی استانبول
نادرعابدزاده – دانشجوی دانشگاه دکوز ایلول
مجید رستمی – دانشجوی دانشگاه استانبول
مارال لیوانی – دانشجوی دانشگاه حاجت تپه
معصومه حسینی – دانشجوی دانشگاه سامسون ترکیه
نوید رستمی – دانشجوی کالج اسپرینگ هیل آمریکا
مهرداد روحانی – دانشجوی دانشگاه مریلند
ژاکلین رادمهر – دانشجوی دانشگاه فرایه برلین
نازی صبا – دانشجوی دانشگاه واترلو آمریکا
مراد میر باقری – دانشجوی دانشگاه تکنیکی استانبول
ملک پاشا بهادری – دانشجوی دانشگاه چانکایا ترکیه
سید بهرام موسوی – دانشجوی دکترا ، دانشگاه پاریس
نغمه ابتکار – دانشجوی دکترا ، دانشگاه علوم سیاسی رم
بهادر کریمی – دانشجو دکترا ، دانشگاه ام. آی.تی آمریکا
سجاد نیکخواه – دانشجوی دانشگاه کلمبیا
آیدین قره اوغلو – دانشجوی دکترا ،دانشگاه فاتیح ترکیه
کامبیز شجاعی نژاد – دانشجوی دانشگاه کلمبیا
مهدی تاجیک – دانشجوی دانشگاه کالیفرنیای جنوبی
نازیلا فتحی – دانشجوی دکترا، دانشگاه واترلو کانادا
محمد میرشاهی – دانشجوی دانشگاه پونه هند
نسرین پورکریمی – دانشجوی کالج اسپرینگ هیل آمریکا
ایرج نگاران – دانشجوی دکترا، دانشگاه قاضی ترکیه
فرهاد صالحی – دانشجوی دانشگاه سایمون فریزر کانادا
شیوا مقدم – دانشجوی ایران شناسی – برلین
عبدالمجید حقی - دانشجوی دکترا ، دانشگاه تکنولوژی لاپن رانتا فنلاند
مریم غلامی- دانشجوی دکترا، موسسه سلطنتی تکنولوژی سوئد
عبدالله حیاتی – دانشجوی دانشگاه اگه ترکیه
محمود ابراهیمی – دانشجوی دکترا، دانشگاه استانبول
رامین جهانگیر خانی – دانشجوی دانشگاه سامسون ترکیه
نازی آذرنیا – دانشجوی دانشگاه استنفورد
مصطفی اسلامی – دانشجوی دانشگاه هاروارد
آرام دیل مقانی – دانشجوی دانشگاه یو سی ال آمریکا
نسترن موسویان – دانشجوی موسسه علوم و تحقیقات خاک برزیل
سمیه رازگردانی – دانشجوی دانشگاه بیلکنت ترکیه
هاله ملاشریفی – دانشجوی دکترا، دانشگاه زمین شناسی توکیو
محبوبه گلمرادی – دانشجوی دکترا ، دانشگاه پونه هند
محسن گل محمدی – دانشجوی دانشگاه هوا فضا استرالیا
آیدین اعتماد راد – دانشجوی دانشگاه پاریس
محبوبه واشقانی – دانشجوی دکترا ، دانشگاه تکنیکی خاورمیانه
مریم رادش – دانشجوی دانشگاه هوادریا مالزی
بهرام پایا – دانشجوی موسسه تخصصی ماتسوشیتا توکیو
بابک صفاری نژاد – دانشجو دکترا ، دانشگاه هاروارد
محسن عطاران – دانشجوی دانشگاه آمریکن فورد شارجه
کامران سرابان – دانشجوی دانشگاه آک دنیز ترکیه
ماژان سهرابیان – دانشجوی دانشگاه صنعتی بروکسل
سهیلا منظوریان – استاد کالج ال سی ای لندن
پویا حیدرزاده – دانشجوی دانشگاه بنتو بلاروس
محسن چاووشیان – دانشجوی دانشگاه بیلکنت ترکیه
غلامرضا بختیار – دانشجوی دکترا ، دانشگاه کالیفرنیای جنوبی
مسعود پارسایی – دانشجوی دانشگاه بتن توکیو
ناهید برادران عطار – دانشجوی دانشگاه فنی برلین
مهرشاد دهقان – دانشجوی کالج سلطنتی لندن
محمود کاشانی راد – دانشجوی پسا دکترا ، دانشگاه بروکسل
ماژان قوکاسیان – دانشجوی دانشگاه سن خوزه
ساناز میراوغلو – دانشجوی دانشگاه سلجوق ترکیه
ساناز دریانی – دانشجوی دکترا ، دانشگاه جراح پاشا ترکیه
مریم فولاد وند – دانشجوی دکترا ، دانشگاه صنعتی لیمبورگ هلند
مسعود ملیح – دانشجوی دانشگاه پلی تکنیک مینسک
مهسا برزو – دانشجوی دکترا ، دانشگاه فنی برلین
فریبرز کاظمی – دانشجوی دانشگاه دوکوز ایلول ترکیه
مهستی ابراهیمی – دانشجوی دانشگاه هاروارد
امیر شکورزاده – دانشجوی دانشگاه حاجت تپه ترکیه
عباس اردکانی – دانشجوی دانشگاه امریکن فورد شارجه
لیلا طاهری – دانشجوی دانشگاه سیوانکاشی توکیو
غلامعباس تیموری – دانشجوی دانشگاه سلجوق ترکیه
نیما بارز – دانشجوی دکترا دانشگاه باکو
سجاد ابراهیمی- دانشجوی دانشگاه علوم اجتماعی کووالامپور
جواد حمیدی – دانشجوی دانشگاه فرایه برلین
هایده برزگر – دانشجوی کالج ال سی ای لندن
ماندانا ضرابی – دانشجوی دکترا دانشگاه پونه هند
بنیامین فشمی – دانشجوی دکترا، دانشگاه جراح پاشا ترکیه
یاسر شاه ویسی – دانشجوی دانشگاه فنی برلین
امیر حسین شکوهی – دانشجوی دانشگاه یورک کانادا
مهتا صالحی – دانشجوی دانشگاه ام ای تی
حسن زاهدی – دانشجوی دانشگاه کلمبیا آمریکا
سحر موسوی نسب – دانشجوی دکترا ، دانشگاه جان هاپ کینگ
مهرشاد ابراهیمی – دانشجوی دانشگاه چانکایا ترکیه
اردلان کاردان – دانشجوی دانشگاه الکساندر هومبولد آلمان
مازیار نانبده – دانشجوی دکترا دانشگاه تکنیکی استانبول
صدف ابراهیمی – دانشجوی کالج ام بی ال انگلستان
ژیلا ابراهیمی – دانشجوی دانشگاه کینگزتین انگلستان
شهرام میرصادقی – دانشجوی دانشگاه پروونه فرانسه
نازیلا شکوف – دانشجوی دکترا ، انستیتوی علوم تربیتی انگلستان
سالار موسویان – دانشجوی دکترا ، مرکز مطالعات دادرسی اساسی فارو فرانسه
فریبا بایرامی – دانشجوی دانشگاه استراسبورگ فرانسه
قاسم میر جباری – دانشجوی دانشگاه استانبول
علیرضا ناصری – دانشجوی دانشگاه هاروارد
امیر عباس صالحی – دانشجوی دکترا ، دانشگاه میشیگان امریکا
هایده بصیری – دانشجوی دانشگاه گیلد هال لندن
لیلا بارز – دانشجوی دکترا ، دانشگاه بین المللی ونیز
بایرام جمشیدی – دانشجوی دانشگاه کوچ ترکیه
ناهید اسلامیان – دانشجوی دانشگاه آلاسکا
بهاره منتجبی – دانشجوی دانشگاه نیاگارا
صبا نظر آهاری – دانشجوی دکترا ، دانشگاه راچستر آمریکا
خسرو صدیقی – دانشجوی دانشگاه لوییس ایتالیا
ابوالحسن معیری – دانشجوی دانشگاه مک گیل کانادا
سپیده خواجویی – دانشجوی دانشگاه کویینز کانادا
نادی ایوبی – دانشجوی دانشگاه ماساچوست آمریکا
لادن دادمان – دانشجوی دانشگاه واشنگتن
فرشاد نجم – دانشجوی دانشگاه فلوریدا
پرویز کاظمیان – دانشجوی پسا دکترا ، دانشگاه یورک کانادا
ابوذر نصیری – دانشجوی دانشگاه گنوا ایتالیا
سارا رحما ندوست – دانشجوی دانشگاه کیل آلمان
علی شیخ عطار – دانشجوی دانشگاه انگرز فرانسه
پیمان آشتیانی – دانشجوی دانشگاه فرای بورگ آلمان
عبدالکریم صفاری نژاد – دانشجوی دانشگاه هایدلبرگ آلمان
مهدی لاریجانی – دانشجوی دکترا، دانشگاه ویکتوریا نیوزلند
افشین پاک مهر – دانشجوی دانشگاه صنعتی جنوب چین
محمود دستمالچی – دانشجوی دانشگاه خلیج ترکیه
آرش نیک جو – دانشجوی دانشگاه مرمره ترکیه
کمال لواسانی – دانشجوی دکترا ، دانشگاه فنی مهندسی کاپه ای کیف
رضا خراسانی – دانشجوی دانشگاه اقتصادی لندن
برهان فولادوند – دانشجوی دانشگاه نانت فرانسه
عباس محمدی – دانشجوی دانشگاه تکنیکی کارادنیز ترکیه
امیر محمد صالحیان – دانشجوی دکترا ، دانشگاه انتلیس وگایانا فرانسه
ناصر یغمایی – دانشجوی کالج سلطنتی علوم ، فناوری پزشکی لندن
برزو کاظمی – دانشجوی دکترا ، دانشگاه هوافضا خارکف اوکراین
احرار پاسبانیان – دانشجوی دانشگاه فرهنگی استانبول
صمد ابراهیمی – دانشجوی دانشگاه متروپولیتن لندن
جمشید آذر نیا – دانشجوی دانشگاه نانسی فرانسه
علی نیک خواه – دانشجوی دانشگاه موغلا ترکیه
محمد مهدی ناهیدی – دانشجوی دانشگاه پلی تکنیک اوکراین
فرهاد نیری – دانشجوی دانشگاه ساوت بنک لندن
پریسا ابراهیمی – دانشجوی دانشگاه کینگزتین انگلستان
محتشم کاظمی دینان – دانشجوی دانشگاه امپریال بریتانیا
فرشاد عباسپور – دانشجوی دانشگاه کیل آلمان
نازی خلیلیان – دانشجوی دکترا ، دانشگاه انگرز فرانسه
احمد ارجمندی – دانشجوی دانشگاه هایدلبرگ آلمان
صبا قادرافشان – دانشجوی پسا دکترا ، دانشگاه ویکتوریا نیوزلند
فرح امیرارجمند – دانشجوی دانشگاه برکلی آمریکا
شیدا کامرانی – دانشجوی دکترا ، موسسه تکنولوژِی کالیفرنیا
برهان میمنت – دانشجوی دانشگاه استنفورد
سیامک اردلان – دانشجوی دانشگاه توکیو
طاهره لاجوردی – دانشجوی دکترا ، دانشگاه پلی تکنیک فرانسه
سارا جباری برجسته – دانشجوی دانشگاه اکول سانترال فرانسه
زهره واله – دانشجوی دانشگاه اسمال راک فرانسه
زهرا واله دانشجوی دانشگاه اسمال راک فرانسه
بهادر بنیادی- دانش آموخته ، دانشگاه وریژه آمستردام
سارا موسوی خوئینی ها – دانش آموخته دکترا ، دانشگاه پراگ
امیر فرشاد ابراهیمی – دانش آموخته دکترا ، دانشگاه تکنیکی خاورمیانه
راحله کشتگر – دانش آموخته دکترا ، دانشگاه فنی برلین
فرهاد برادران عطار – دانش آموخته دانشگاه فردوسی مشهد
ویدا حائری – دانش آموخته دکترا ، دانشگاه شهید بهشتی
حمیدرضا ظریفی نیا – دانش آموخته دانشگاه تهران
محمد حسین جاویدی – دانش آموخته پزشکی دانشگاه شیراز
امیر عباس امیری – دانش آموخته دانشگاه کردستان
ناظم دیبا – دانش آموخته دانشگاه شهید بهشتی
امیر حسین شکوف – دانش آموخته دانشگاه علوم پزشکی همدان
پریسا نظامی – دانش آموخته دانشگاه شیراز
هادی باقری – دانش آموخته دانشگاه یزد
قادر دستان – دانش آموخته دانشگاه بابلسر
ستاره نامدار – استادیار، دانشگاه یورک کانادا
مریم ناهیدی – استادیار دانشگاه یو سی ال آمریکا
آرش مهدوی فعال دانشجویی، نروژ
رضا خانمرادی ، فعال دانشجویی ، نروژ
بهار نارنجی – فعال دانشجویی ، لندن
پروانه زرگر ، فعال دانشجویی ، آلمان
گیتی سلامی – فعال دانشجویی ، آلمان
محمد ملوان – فعال دانشجویی ، لندن
مهدی سامع - فعال دانشجویی- فرانسه
بهرام چوبینه – فعال دانشجویی آلمان
مهدی مقدم- فعال دانشجویی ، نروژ
ویکتوریا آزاد – فعال سیاسی ، سوئد
حجت نارنجی – فعال سیاسی ، سوئد
کریم شام بیاتی- فعال سیاسی ، آلمان
مهرداد لوایی – فعال سیاسی ، هلند
میترا ایرانی – فعال سیاسی ، سوئد
مریم افشار – فعال سیاسی
سارا محمدی – فعال سیاسی
کاوه آهنگری – فعال سیاسی
عفت ماهباز- فعال حقوق بشر ،لندن
منیره کاظمی – فعال حقوق بشر ، آلمان
فریبا داودی مهاجر –روز نامه نگار و فعال حقوق بشر ، ایران
سامان رسول پور – روزنامه نگار و فعال حقوق بشر ، ایران
تونیا کبودوند – فعال حقوق بشر ، ایران
امید بیگ زاده – فعال حقو ق بشر ، ایران
شیوا نظر آهاری – فعال حقوق بشر ، ایران
لیلی حسن پور – فعال حقوق بشر ، ایران
معصومه تاجرپور – پژوهشگر تئاتر
+
نوشته شده در
Mon 29 Oct 2007ساعت
9:13 PM توسط مهرو ملالی
|
علی لاريجاني که از اشخاص نزديک به آيت الله خامنه اي است مخالف منزوي شدن ايران به دليل ادامه غني سازي اورانيوم بوده و برخي منابع نزديک به وي مي گويند او در حال رسيدن به راه حلي براي خاتمه دادن به مناقشه هسته اي ايران بوده است.اختلاف وي با احمدي نژاد بر سر بهايي است که بايد براي مساله هسته اي ايران پرداخت کرد. احمدي نژاد معتقد است نبايد ذره اي عقب نشيني نمود. آقاي علي لاريجاني به نوعي سازش در مساله غني سازي اورانيوم معتقد بود، در حاليکه احمدي نژاد معتقد است ايران بايد کماکان به غني سازي اورانيوم ادامه دهد. لذا لاريجاني چاره اي جز استعفا نداشت استعفای او تنها چند روز پس از سفر پوتين به ايران و درست زماني که قرار بود با سولانا، رئيس سياست خارجي جامعه اروپا ملاقات کند انجام شده است. او درحالي سمت دبيرکلي شوراي امنيت ملي را ترک كرد وآن را به جليلي سپرد که پرونده هسته اي ايران درحساس ترين مقطع خود به سر مي برد و فشارهاي بين المللي بر ايران درخصوص تعليق غني سازي اورانيوم و يا يک مواجهه نظامي بيش از هر زماني ديگري دررسانه ها ولابه لاي صحبت هاي سياستمداران به چشم مي خورد.تعويض لاريجاني با جليلي مهلت بيشتري به ايران خواهد داد تا برنامه هسته اي خود را به جلو ببرد. در مجموع ايران به سمت راديکال تر شدن و تبديل به نيروي هسته اي پيش مي رود.
اما باید منتظر بود و دید آیا احمدی نژاد به تغییر در عرصه سیاست خارجی ادامه خواهد داد یا نه؟ متکی در انتخابات ریاست جمهوری نهم جزو عناصر اصلی ستاد انتخاباتی آقای لاریجانی بوده و رفتن لاریجانی می تواند عامل تزلزل وی باشد. کما اینکه جلیلی معاون اروپا و آمریکای وی نیز از این پس در سمت جدید خود می تواند با اعمال نفوذ بیشتر وزارت امور خارجه ای را که از انفعال رنج می برد، منفعل تر سازد.
اهمیت این موارد زمانی بیشتر مشخص می شود که تیم لاریجانی از جمله وعیدی(معاون لاریجانی) نیز از شورای عالي امنیت ملي بروند. اتفاقی که با توجه به رفتارهای خاص آقای احمدی نژاد و یارانش بعید نیست.
«آسوشيتدپرس» استعفاي لاريجاني را يك پيروزي بزرگ براي احمدينژاد خواند و تحليل كرد: كنار رفتن مهرهاي كه به رغم تندرو بودن متمايل به ادامه مذاكرات با غرب بود مي تواند اين فرصت را در اختيار احمدينژاد قرار دهد كه نفوذ خوبي را روي سعيد جليلي كم تجربه در مقام جايگزيني لاريجاني داشته باشد تا ايران موضع سخت تري را در برابر غرب اتخاذ كند.« بي .بي .سي » هم با اشاره به اختلاف بين اين دو در انتشار خبر پيشنهاد هسته اي پوتين نوشت : لاريجاني يكي از نزديكان به احمدي نژاد از نظر فكري بود اما كم كم دچار اختلاف شده و به نظر مي رسد كه جانشين وي نيز يكي از نزديكان به احمدي نژاد باشد. « لس آنجلس تايمز » هم كنار رفتن لاريجاني را يك شوك بزرگ خواند كه اميد مي رفت با وجود او بحران اتمي ايران به خوبي حل شود.
موضوعی که الان موجب اين همه جنجال شده و در صدر مسايل مهم سياست خارجی کشورهای بزرگ دنيا يعنی آمريکا، انگليس، فرانسه و آلمان قرار گرفته ، موضوع برنامه انرژی هسته ای ايران است.مقام های کشورهای مزبور در بالا ترين سطح سياسی، برای هر موضوعی ديگری که با يکديگر ديدارمی کنند، به موضوع پرونده هسته ای ايران هم می پردازند. اهميت اين موضوع محدود به ايران نمی شود هيچ موضوع مربوط به ايران تا کنون اين چنين در سطح بين المللی اهميت پيدا نکرده است.
موافقان برنامه ی هسته ای در داخل ايران،کسانی که طرفدار ايران هسته ای هستند به واقعيات دنيای حاضراشاره می کنند و معتقدند داشتن يک برنامه هسته ای پيشرفته و حتی سلاح هسته ای باعث ايجاد پرستيژ برای ايران می شود ، وحدت ملی ايجاد می کند ، غرور بر انگيز است و در مذاکرات بين المللی موضع ايران را محکم می کند. آن ها به مورد هند و پاکستان و کره شمالی اشاره می کنند.
مخالفين برنامه هسته ای در مورد عواقب بين المللی اين کار هشدار می دهند. آن ها معتقدند چنين برنامه ای ا منيت ايران را کاهش می دهد زيرا سبب می شود که کشورهای همسايه هم به فکر توليد سلاح های هسته ای بيفتند. اين گروه همچنين تاکيد دارند که تا زمانی که جامعه بين المللی به ايران اعتماد ندارند تنها در داخل قراردادهای بين المللی است که ايران می تواند امنيت خودش را حفظ کند.
آيا ايران حق دارد انرژي هسته يي خودش را در چارچوب مقررات بين المللي توسعه دهد يا نه ؟هیچ مانعی برای بهره برداری از منابع طبیعی مانند انرژی هسته ای وجود ندارد واین حق مسلم هر کشور وملتی است که از این انرژی در جهت استفاده ی مسالمت آمیز بهره مند گردد.اما این امر در باره ی ایران اندکی متفاوت است چراکه ما 18 سال مخفیانه در زمینه ی انرژی هسته ای فعالیت داشته ایم وباید تاوان این "پنهان کاریمان"را پس دهیم وآن هم چیزی جز تعلیق تا زمانی که حسن نیتمان را به جهانیان به اثبات برسانیم نمی باشد.ولی متاسفانه دیپلماسی غلط دولت حاکم بر ایران سبب گشته نتوانیم حسن نیتمان را به اثبات برسانیم.تحليلگران معتقدند به رغم اينکه لاريجاني و احمدي نژاد بر سر شيوه هاي رسيدگي به مناقشه هسته اي ايران اختلاف داشته اند اما هر دو با توقف برنامه هسته اي اين کشور مخالف بودند. بحث بر سر این نیست كه ایران خود را محق بداند و جامعه بینالمللی انكار كند بلكه بحث بر سر قیود این حق است و مناسبات حق و تكلیف یكجا در npt پیشبینی شده و دولتی حق فناوری صلحامیز را دارد كه هر فعالیت هسته ای را تابع آژانس و پادمان قرار دهد. «هیچ كس نمیتواند قاضی اعمال خود باشد» و با توجه به برخی قصورهای ایران در گذشته ایران باید موقتا هرگونه فعالیت هستهای را كنار بگذارد.
+
نوشته شده در
Mon 22 Oct 2007ساعت
11:15 AM توسط مهرو ملالی
|
